Er is een reden waarom je buiten adem blijft op Zoom — 2021

Gefotografeerd door Sarah Anne Ward. Ademen - je zou denken dat ik het nu intuïtief zou hebben geleerd. Blijkbaar niet, want telkens als ik voor een langere periode op Zoom moet spreken, wind ik me zacht maar onmiskenbaar naar adem, alsof ik net twee trappen op ben gelopen. En ik ben het niet alleen. Zodra je ernaar begint te luisteren, hoor je het overal: het hijgen, de pauze midden in een zin als mensen extra ademhalen, de spanning in iemands stem als ze proberen nog een paar woorden uit te persen ondanks dat ze zich buiten adem voelen. Het maakt me gek. Ik ben bang dat ik nerveus klink als ik tijdens een presentatie op adem moet komen. Ik bedoel ik ben licht nerveus, in het algemeen ongeveer 60% van de tijd. Maar ik neem maatregelen om dat te verbergen. Dat mijn eigen stomme longen zich op zo'n hoorbare manier tegen me keren, is razend.AdvertentieIk geef Zoom de schuld, want ik kan me niet herinneren dat mij dit is overkomen Before Zoom (BZ). Maar waarom? Zoom zou het in ieder geval gemakkelijker moeten maken om te ademen tijdens het spreken. Ik draag tenslotte altijd een joggingbroek, zonder beha die mijn ribbenkast vernauwt. Maar blijkbaar is mijn geest de schuldige, niet mijn lichaam. Volgens Eleni Kelakos , een spreken in het openbaar, buiten adem raken tijdens het presenteren voor een groep is een trefzeker teken van plankenkoorts. Aangevallen worden door angst en faalangst is iets dat gebeurt als we in de schijnwerpers komen te staan ​​en de druk van die oogbollen op ons voelen, vertelde ze me. Toen ik een jonge actrice was, was de eerste keer dat ik voor een camera stond angstaanjagend - die ene oogbol die naar jou keek. Aangevallen door angst ? Dat voelde dramatisch (misschien is het haar theatrale achtergrond). Hoewel, ja, ik voel me soms een beetje nerveus voordat ik mezelf op een werk Zoom uitschakel, maar ik ben ook buiten adem geraakt terwijl ik een presentatie met een zeer lage inzet geef aan een kleine groep collega's die alleen maar aardig voor me zijn. Ik praat alleen maar, spreek - en dan, op onverklaarbare wijze, hijgend. Maar Kelakos drong aan. Het besluipt je! zei ze vriendelijk, toen ik haar vertelde dat ik me zelden ongewoon angstig voel voordat ik buiten adem begin te raken. Zelfs als je iemand bent die doorgaans niet veel nadenkt over spreken in het openbaar, zei ze, kan Zoom intimiderend zijn. Het is een platform dat de echte mensen uit onze aanwezigheid verwijdert - we horen ze niet ademen, we krijgen geen feedback, en dat kan onaangenaam zijn, legde ze uit.AdvertentieDat klopte voor mij. Persoonlijk voel ik me redelijk op mijn gemak als ik in stilte zit om mijn gedachten te ordenen terwijl ik spreek. Maar op Zoom lijkt zelfs de kortste pauze eeuwig te duren. Toen ik dat tegen Kelakos zei, zei ze eigenlijk: Dat is wat ik je heb verteld. Omdat we zo gescheiden zijn van de mensen aan wie we presenteren, is de stilte luid - en we worden zelfbewust, zei ze. Het is niet alleen dat je letterlijk niets hoort als je pauzeert tijdens een Zoom-presentatie. Het is dat wat je mist alle kleine geluidjes zijn die je gewoonlijk een idee geven van hoe je wordt ontvangen: stille hms of gelach als reactie op iets dat je zei; het schuifelen van papieren of het tikken op sleutels terwijl mensen aantekeningen maken; het geritsel van kleding als iemand naar voren schuift en je aandacht trekt. Zonder dat vraag je je af wat iedereen denkt, zegt Mary Alvord , PhD, een gediplomeerd psycholoog en de oprichter van Veerkracht over de grenzen heen . En dat is waar sociale angst over gaat: hoe word ik beoordeeld? Dus de reden dat ik buiten adem raak terwijl ik op Zoom spreek, is in feite angst. Tijdens elke stilte begin ik me af te vragen, Klink ik nu dom? Verveelt iedereen zich? Om die gedachten te overstemmen, spreek ik te snel en vermijd ik te pauzeren om zelfs maar in te ademen. Misschien probeert mijn onderbewustzijn me bewusteloos te maken. Eerlijk gezegd snap ik het. Het is duidelijk dat het antwoord hier is om langzamer te spreken. Maar, zoals ik tegen Kelakos zei, ik ben altijd bang dat ik het doel voorbij schiet en spreek dus langzaam dat mensen zullen denken dat er iets mis is met mijn wifi. Hierop lachte ze luid (ik betrapte mezelf erop dat ik me afvroeg of alles wat Kelakos doet een soort van spreken in het openbaar is; ik begon me ook zorgen te maken dat ze me veroordeelt vanwege mijn aanwezigheid op mijn telefoon), en stelde toen voor dat ik mezelf langzaam pratend opnam en het afspeelde om mezelf gerust te stellen dat ik goed klink.AdvertentieVolgens Dr. Alvord is een bijzonder belangrijk moment om je tempo te moduleren om te voorkomen dat je buiten adem raakt, wanneer je voor het eerst begint met presenteren. Ik heb gemerkt dat mensen de neiging hebben om heel snel te praten, wat een soort van angstige reactie is, zei ze. Naarmate ze losser worden, vertragen ze vanzelf. Kelakos en Dr. Alvord staan ​​er ook allebei op dat het belangrijk is om zo kalm mogelijk te zijn voordat je in de eerste plaats inlogt op Zoom. Schud je handen, heupen en schouders los om je lichaam losser te maken, of visualiseer je gelukkige plek met al je zintuigen om jezelf in een zen-staat te krijgen. Het is ook handig om je publiek te personaliseren. Mijn techniek tijdens het presenteren is om de hele tijd naar mezelf te staren, maar blijkbaar is dat niet de manier om te gaan. Je moet onthouden dat je met echte mensen praat, zei Kelakos. Daartoe plakt ze een uitgeprinte foto van oogbollen naast de camera van haar computer, zodat ze iets menselijks heeft om in te kijken terwijl ze spreekt. Ze zal de deelnemers ook vragen om zichzelf te dempen zodat ze wat auditieve feedback kan krijgen terwijl ze presenteert (anarchie!). Als ze praat, laat ze heel opzettelijk lijnen landen en pauzeert ze alsof ze wacht tot iemand inbelt. Als je toch lucht begint te krijgen, stelde Kelakos een acroniem voor: FBI, wat staat voor: Feet, Breath , Bedoeling. Vind de vloer met je voeten; neem een ​​slokje water of adem uit, beide helpen u om uw adem weer onder controle te krijgen; keer dan terug naar je intentie: wat moet ik hier doen? ze legde uit. Ik hou van een acroniem en kan bevestigen dat het me altijd kalmeert als ik me herinner waarom ik presenteer (om mijn publiek te dienen, in plaats van er goed uit te zien). Maar het is ook goed om te onthouden dat Zoom raar is. Kinderen komen in beeld, mensen gebruiken virtuele achtergronden waardoor ze eruitzien als hoofden zonder lichaam, de verlichting is nooit helemaal goed, je kunt niet zien of je bent bevroren of dat alle anderen zijn bevroren. Als het ergste dat er tijdens je presentatie gebeurt, is dat je er doorheen rent en uiteindelijk klinkt alsof je gewoon een blokje om bent gelopen, nou ja. Je mag tenminste een joggingbroek dragen.